Nokkrar leiðir hafa verið klifraðar í Kaldadal og er Birkitréð í Þórisjökli þektust þeirra.
Leiðirnar liggja hátt og eru því oft komnar í aðstæður snemma vetrar.
Keyrt er inn Kaldadalinn og lagt við áberandi vörðu, ca 2,5 metra há og er meira í laginu eins og grjóthrúga heldur en hefðbundin varða. Frá vörðunni er um klukkutíma ganga inneftir.
Upplýsingar og myndir eru fengnar úr Leiðarvísi ÍSALP nr. 22 eftir Snævarr Guðmundsson og Kristin Rúnarsson. Frekari upplýsingar eru að finna í ársriti ÍSALP 1987.
Skarðsheiðin hefur lengi verið eitt vinsælasta fjallamennsku svæði Íslendinga og má sjá það einna best í merki Ísalp, en þar er einmitt Skessuhorn í aðalhlutverki.
Frægt verkefni í Skarðsheiðinni er að klifra alla þrjá Norðurveggina á einum sólarhring. Þetta eru NV veggur Skessuhorns, N veggur Skarðshorns og NV veggur Heiðarhorns. Þetta verkefni var fyrst klárað af Páli Sveinssyni og Guðmundi Helga Christensen í mars 1993, Róber Halldórsson og Sigurður Tómas Þórisson urðu svo annað teymið til að klára þessa þolraun í apríl 2008.
Skarðsheiðinni er skipt niður í þó nokkur undirsvæði eins og sjá má á mynd
Skarðshyrna
Í Skarðshyrnu er megnið af klifrinu á veggnum sem snýr í suðvestur og svo er leið 8 á veggnum sem snýr í suðaustur.
Villingadalur Villingadalur er vissulega hluti af Skarðsheiðinni en vegna vinsælda hans sem “sport” ísklifursvæðis, sem sker sig frá öðru klifri í Skarðsheiði, þá var ákveðið að hafa hann sér. Upplýsingar um Villingadal má finna HÉR
Skessuhorn Hér er um að ræða einn klassískasta alpavegg Íslands, sem er í uppáhaldi margra eða á óskalista yfir næsta mission. Hér eru leiðir 21 og 22 á austur veggnum en megnið af klifrinu (23-29) eru á NV veggnum.
Skarðshorn Skarðshorn er án efa einnig einn af vinsælli alpaveggjum Íslands. Ein af leiðum veggsins prýðir forsíðu ársrits Ísalp frá 1987, en þar má sjá Snævar Guðmundsson í frumferð á leiðinni Dreyra.
Bókasafni ÍSALP var nýverið afhent gestabók af tindi Hraundrangans í Öxnadal. Í bókina eru skráð nöfn þeirra sem komu við á tindinum frá jóladegi 1993 og til 24.júní 2001, en þá var blautri bókinni bjargað úr gestabókarkassanum sem hafði gefið sig. Fremst í bókinni eru upplýsingar um allar uppgöngur fram til þess að bókin var sett upp.
Bókin endaði í góðu yfirlæti hjá bjargvætti sínum, Jökli Bergmanni um árabil þar til það varð til tíðinda að Bjarni E. Guðleifsson líffræðingur, skrifaði kafla um Hraundrangann í bók sína Hraun í Öxnadal og hafði upp á gestabókinni góðu hjá Jökli. Bjarni afhenti stjórn ÍSALP síðan bókina, eftir að hafa nýtt hana sem heimild í skrif sín. Bjarni gaf klúbbnum einnig nýútkomna og glæsilega bók sína og kunnum við honum bestu þakkir fyrir!
Nú þarf að koma nýrri gestabók upp á Drangann. Stjórn óskar eftir sjálfboðaliðum í verkið.
Bókarhöfundurinn Bjarni E. Guðleifsson og Helgi Egilsson, formaður ÍSALP á góðri stundu
Sunnudaginn 6. september héldu nokkrir vaskir garpar út í góða veðrið með það í huga að grafa holur fyrir nýjum undirstöðum undir Bratta. Með í för voru 22 álhólkar, skóflur og járnkarlar, sleggja, öll rúnstykkin á Select, guðsveigar og samkomutjald. Þetta reyndist hin skemmtilegasta ferð þó að lítið hafi náðst að grafa holur sökum erfiðleika í jarðveginum. Hjáleið var gerð framhjá stóra steininum sem lokaði veginum í seinustu ferð og undirstöður gamla Bratta voru hreinsaðar og jafnaðar jörðu. Ekki gekk vel að tjalda. Verkefninu er hvergi nærri lokið en Helgi, Gísli, Jonni, Árni og Þorsteinn þakka fyrir sig.
Fossinn er staðsettur í botni Arnarfjarðar og hefur aðeins verið klifinn einu sinni. Fossinn er breiður og er sennilega hægt að klifra mörg afbrygði af honum ef nægilegt frost næst. Vegurinn inn að Dynjanda og yfir Dynjandaheiði er ekki þjónustaður á veturna og því er sjaldgæft að fá fossinn í aðstæður en ekki ófærð inn að honum.
F.F: Rúnar Óli Karlsson og Búbbi febrúar 2010
Videoið er frá einu uppferðinni hingað til, horfið á allt myndbandið.
F.F. 04.12.2010 Bergur Einarsson og Jósef Sigurðsson
Lýsing leiðar:
1. spönn – 3. spönn: WI3, 100m.
4. spönn: WI4 – 20m.
5. spönn: WI4 – 15m.
6. spönn: WI4+ – 25m.
7. spönn: WI3 – 10-12m.
8. og 9. spönn WI3 80m.
Leiðin fylgir sömu leið og Single malt og appelsín þar til komið er að skálinni fyrir ofan 5. spönn. Þar er miðlínan valin en 6. spönn er lykilkafli leiðarinnar, lóðrétt aðeins í fangið stóran hluta spannarinnar. Eftir 6. spönn tekur við stór stallur og upp af honum er 10-12 m haft, 7. spönn. Þar tekur svo við annar stór stallur neðan við langan (~80m) samfelldan 3. gr kafla sem þó er með góðum stöllum. Hægt að velja um nokkra stalla í honum til að skipta kaflanum í 2 spannir en við tókum þann efsta þar sem við vorum að vonast til að ná að klára upp úr honum í einni spönn.
Fórum 100-200m til norðurs og niður brekkurnar þar sem er vel bratt. Líklega er betra að fylgja sömu niðurleið og í Single malt og appelsín.
Niðurleið:
Gangið 100m. til suðurs út á smá nef, skerið síðan til baka niður brattasta kaflann og síðan beint niður í bíl, frekar þægilegt.
Norðan við Bröttubrekku, fjallveginn milli Norðurárdals og Dalasýslu. Nokkurn veginn gengt Austurárdal, en þar eru nokkrar ísklifurleiðir. Leiðin er áberandi gil sem sker alla hlíðina í Hlíðartúnsfjalli og skiptist síðan upp í þrjár íslænur efst í klettabeltinu við toppinn.
Ekið er til vesturs inn slóða gengt afleggjaranum inn í Austurárdal, í gegnum hlið sem merkt er skógræktinni, og um 100 metra. Lagt hinumegin við lækinn. Aðeins fimm mínútna aðkoma að fyrstu höftunum.
B – Banagil
Léttar leiðir á leiðinni inn í Austurárdal, svæði F. Príðis upphitun fyrir daginn. Ekki er almennilega vitað hvaða gil þetta er, þar sem að hið eiginlega Banagil er það sem hér er kallað Austurárdalur.
E – Hvanngil
Þegar komið er langleiðina norður yfir Bröttubrekku sést gil nokkurt vestan vegar. Það heitir Hvanngil. Frá vegi sést í toppinn á þremur ísleiðum innst í þessu Hvanngili. Gangan inn gilið tekur um það bil 10-15 mínútur. Tvær aðrar styttri á leiðinni inn í gilið.
F – Austurárdalur
Dalurinn sem þarf að ganga inn í til að komast í Banagil. Í byrjun janúar 2004 héldu ísklifrarar harða netrimmu á umræðuþráðum heímasiðu Ísalp um ,,leynisvæði” Ívars. Til að gera langa sögu stutta endadi það á því að Ívar blés til dvergvaxins óvissuísfestivals og bauð klifrurum að skoða dýrðina og Ijóstra upp hvar svæðið væri. Hið meinta svæði er fyrsti dalur til norðurs þegar komið er niður af Bröttubrekku norðan megin og heitir Austurárdalur. Leiðirnar eru flestar í grunnri hvelfingu austan megin í dalnum og sést í toppinn á þeim frá veginum. Reyndar vildu einhverjir haukfráir gamlingjar kannast við kauða þegar að var komið, en það er víst ekki nóg að spotta svæðin, það þarf að gera eitthvað líka. Frá þjóðveginum er um hálftíma léttur
gangur inn að svæðinu, sem sagt ekkert Eilífsdals-söffer.
G – Hvassafell
Rétt áður en komið er að vegamótunum við Bröttubrekku eru nokkuð háir hamrar í nokkuð lágu fjalli, Hvassafellshamrar. Leiðir 1 og 2 hafa verið farnar en Ísalp hefur ekki vitnesku um að leið 3 hafi verið farin.
H – Brúnkollugil – Kósý sectorinn Kósý sektorinn er með fjórar leiðir í WI3 til WI4+. Allar um 15 til 20 metra háar og erfiðleikastig mismunandi eftir því hvar er klifrað í fossunum. Aðkoma er frekar þægileg og tekur um 30 mínútur, eina hindrunin er áin sem þarf að vera frosin. Fyrst er komið að þremur fossum, A. Sófanum WI3 til WI4, B. Kertaljósi WI4 til WI4+ og svo C. Ónefndur foss sem hefur ekki verið klifinn. Sé gengið ofar er hægt að nálgast síðasta fossinn, D. Sængin WI3 til WI4+. Sængin virðist vera mjög hentug fyrir topropetoughguysand gals. Kósí sektorinn erþví klárlega gott æfingar- og upphitunarsvæði sem getur hentað mörgum. Þá hjálpar að svæðið getur verið í aðstæðum þegar önnur svæði eru það ekki, vegna legu og hæðar yfir sjávarmáli.
I. Baula
Svæðið milli Baulu og þjóðvegsins neðst í Bröttubrekku. Eitthvað er um minni og styttri leiðir og þarf að skoða svæðið betur með tilliti til klifurs.
This is the hardest mix-climbing route in Iceland and at the time of the first accent it was the hardest mix route in the world with the second hardest being M8. There for Will graded the route M9+ with the remark that it might be harder. He has now confirmed the grade M11 and the route being a lot harder than any M10 of the same era. Brennivín is also one of the first spray ice routes in the world.
Guðmundur Helgi wrote the following in the 1998 edition of the Ísalp magazine
I don’t know how many tries it took over those four days, but it was a lot before success. Never before did he need such a long time or power to send a route, bruised and scraped with a broken nose and a smile all the way to the back of his head. Who is that man? Yes, Will Gadd, a Canadian living in the States that came here along with his soon to be fiancé, Kim Cizmagia, and a photographer in the mission of finding and sending the hardest mix climbing route in the world. Did they succeed? That will other people have to judge but the route is called Brennivín like the deadly Icelandic snaps like Will phrased it. The route is about 50m and is climbed as a single pitch, at the end of Skálagil canyon in Haukadalur in Dalasýsla. The first 15-20m are a freestanding pillar under a rocky roof that is 6m total but the cimb to the edge is 4m. The hard part is not over yet because from the edge, the crux is to traverse the edge to a sizable pice of ice to be able to climb to the top. In the later section the ice is quite thin and a little bit overhanging. In the only accent Will had to climb half of the way from the edge of the roof and to the top before managing to place a nice protection. The roof and the traverse have four bolts for protection.
First accent: Will Gadd, Kim Csizmazia and Guðmundur Helgi Christensen, 28. March 1998.