Leið númer A11.

Stuttur lóðréttur veggur í byrjun en léttist þegar ofar dregur.

FF: Matteo Meucci og Kristinn og Sigurjónsson, WI 4, 30m

Leið númer A10.

Flott horn með mixklifri í lokin.

FF: Matteo meucci og Kristinn Sigurjónsson, febrúar 2017, WI 3, 30m

Leið númer A9.

Flott lína í yfirhangandi horni. Stíf byrjun leiðir upp í þægilegan millikafla fyrir brattan lokakafla.

FF: Bjartur Týr, Jón Gauti og Matteo, nóvember 2017, WI 4+, 35m

Leið númer A8.

Mjó lína í litlu gili.

FF: Jón Gauti, Matteo og Bjartur Týr, nóvember 2017, WI 3, 30m

Leið númer A7.

Flott lína í flottu umhverfi. Býður upp á erfiðara afbrigði upp súlu hægra megin eða létta mix byrjun yfir í skemmtilegt ísklifur. Daginn sem leiðin var farin sást til tveggja sjaldséðra ísklifrara á bílastæðinu.

FF: Bjartur Týr, Jónas G. og Mike Reid, desember 2017, WI 4, 40m

Leið númer A5.

Leiðin upp mitt ísþilið, sem veitir minnsta mótstöðu. Skemmtilegar klettablokkir í byrjun sem bjóða upp á áhugaverðar hreyfingar.

FF: Mike Reid, Bjartur Týr og Jónas G. desember 2017, WI 3, 35m

Leið númer A4.

Stutt og góð leið. Þetta svæði er oft mjög „regnhlífað“ og þræðir þessi lína á milli þeirra. Getur sennilega verið WI3 ef regnhlífarnar myndast á hentugri máta.

FF: Jónas G. Bjartur Týr og Michael Reid, desember 2017, WI 3+

Leið númer A1.

Auðveldur rampur í byrjun leiðar liggur upp að stuttu en bröttu lokakerti.

FF: Matteo Meucci, Bjartur Týr og Jón Gauti, nóvember 2017, WI 4, 30m

Route number B3.

Middle route in the „Trinity“ in the most eastern part of Kötlugróf. Beautiful and popular routes.

FA: Unknown, WI 4+, 30m

Leið númer 2 á mynd.

Er mjög svipaður og Vindmillan í erfiðleika (Í Vörðufelli), Byrjar bratt c.a 3-4m, verður svo smá stallað með bröttum köflum endar í bröttum ís upp að berg þaki.

FF: Óþekkt

Leið númer 3

Leið ofarlega og innarlega í suðurhluta Brynjudals, hægra meginn við leiðina Óla

FF. Björgvin Hilmarsson, Skarphéðinn Halldórsson og Stefán Örn Kristjánsson, febrúar 2008

WI 3

Myndir: Bjartur Týr Ólafsson

Leið númer 2

Lagleg leið ofarlega og innarlega í suðurhluta Brynjudals.

FF. Björgvin Hilmarsson, Skarphéðinn Halldórsson og Stefán Örn Kristjánsson, febrúar 2008

WI 4+, 30 m

Myndir: Bjartur Týr Ólafsson

Leið númer 1

Leið ofarlega og innarlega í suðurhluta Brynjudals.

FF. Björgvin Hilmarsson, Skarphéðinn Halldórsson og Stefán Örn Kristjánsson, febrúar 2008

WI 5

Norðurhlíð Háusúlu (916 m).

Leiðin liggur upp áberandi skoru í miðri norðurhlíðinni. Leiðinni svipar til Þrengslana (í Syðstusúlu) og er af 3. gáðu með einu íshafti.

FF: Kristinn Rúnarsson og Þorsteinn Guðjónsson, 10. mars 1986

Tindur sem stendur norðan megin í Berufirði. Einn af mörgum kvössum tindum en sagt er að þessi sé einn sá fallegasti.

Tindurinn er úr líbaríti og er 942 m á hæð.

Fjallateymið fór á tindinn 2008 og tók skemmtilegar myndir.

Klifrið er hvorki erfitt eða tæknilegt en sniðugt er samt að síga niður af toppnum.

FF: Ari Trausti Guðmundsson, Hreinn Magnússon og Höskuldur Gylfason, 13. apríl 1987

Sennilega gilið sem er mitt á milli leiðar 5 og leiðar 6.

Mjög skemmtileg snjó- og ísklifurleið í norðvesturvegg Syðstusúlu (1 095 m). Leiðin liggur upp gil sem sker vegginn skáhalt og endar efst á hryggnum milli Súlnadals og Miðsúludals. Einu erfiðleikarnir eru í tveimur íshöftum neðst í leiðinni, 3. gráða.

FF: Gestur Geirsson og Guðjón Snær Steindórsson, janúar 1984

Leið númer 3a. á mynd

Leiðin liggur upp klettahrygg á milli tveggja gilja. Gilin eru leið 3. sem er Miðgil og leið 4. sem er Anabasis.

Klifrið er laust og mosagróið neðst en bergið verður fastara í sér eftir því sem ofar dregur. Hreyfingar í efstu spönnum eru allt að 5.8/9

Leiðin er dótaklifurleið og ekki hafa verið boltaðir stansar, líkt og í Heljaregg. Leiðin er klofin í tvennt af stórum mosastalli í miðri leið. Þegar komið er á mosastallinn þarf að ganga u.þ.b. eina spönn inn að seinni klettaveggnum, þar er bergið orðið betra.

Lýsing á leiðinni frá Pál Sveinsyni hljómar svona: Mjög langt, margar spannir, fullt af dóti og frekar erfit.

Sjá má skemmtilegar myndir úr uppferðum hér og hér

FF: Kristinn Rúnarsson og Þorsteinn Guðjónsson, 1986

Blá lína á mynd

Nánast sama lína og Suðurkantur (græn), nema að hún klýfur sig til vinstri í þriðju eða fjórðu spönn og sameinast svo aftur Suðurkanti eftir tvær-þrjár spannir.

Dótaklifur

FF: Snævarr Guðmundsson og Björn Vilhjálmsson, 1992

Græn lína á mynd

Dótaklifur

FF: Snævarr Guðmundsson og Jón Geirsson 1988

Gul lína á mynd. Á talsvert sameiginlegt með Bæði Boreal og Suðurkantinum.

Fysta klifurleiðin upp á Vestrahornið. Það tók þá félaga um tvær og hálfa klukkustund að klífa leiðina sem er 450m löng. Að þeirra sögn er bergið með því besta sem þeir hafa kynnst og stórkostlegt til klifurs. Að þeirra mati var leiðin af IV. gráðu en erfiðast (crux) 5.6 (V/V+). Fyrstu 80-100 metrarnir voru erfiðastir.

FF: Snævarr Guðmundsson og Jón Geirsson, 21. ágúst 1981