Guðirnir grétu en Beyglurnar brostu

Skrifað af: Björk Hauksdóttir Laugardagur, 07. júlí 2007 09:31

Mér finnst rigningin góð, tralalala..

Síðastliðið haust kom upp sú hugmynd meðal nokkurra klifrara að skella sér í klifurferð suður yfir höf. Í byrjun var velt vöngum yfir hvaða staðir væru heppilegastir til klifurs með tilliti til fjölda leiða, erfiðleikagráða og veðurs. Fljótlega var ákveðið að halda skyldi til Siurana á Spáni. Við stöllurnar Björk Hauksdóttir og Sædís Ólafsdóttir fengum því að fljóta með fríðum flokki sveina að klifra um páskana 2007. Ferðafélagarnir voru Björgvin Hilmarsson, Guðlaugur Ingi Guðlaugsson, Róbert Halldórsson, Sigurður Tómas Þórisson og Skarphéðinn Halldórsson. Þetta var fyrsta “alvöru” klifurferðin okkar stelpnanna til útlanda og í raun okkar fyrstu skref í leiðsluklifri. Það var því ekki amalegt að hafa þessa reynslubolta til að gefa okkur góð ráð og hvatningu. Fyrsta vikan fór í að kynnast svæðinu og venjast berginu. Bergið í Siuranna er kalksteinn og skemmtilega frábrugðinn basaltinu á Íslandi. Einnig fór tími í að byggja upp kjark og reyna að troða því í hausinn á sér “að það væri allt í lagi að detta í leiðslu” (nokkuð sem er reyndar enn í vinnslu).

Fyrsta hluta ferðarinnar eyddum við á sportklifursvæðinu í Siurana. Klifursvæðið er hluti af “The Mountains of Prades” sem er gott dæmi um fjallgarða á Miðjarðahafssvæðinu, plötulaga hásléttur skornar af sprungum, giljum og gljúfrum. Litríkur kalksteinn og rauður leirsteinn gefa svæðinu fallega og spennandi ásýnd. Fjöldi leiða í Siurana er yfir fjögurhundruð og 45% þeirra eru gráðaðar sjö samkvæmt franska gráðukerfinu. Klifrari að nafni Toni Arbonés hefur átt veg og vanda við að byggja upp svæðið í Siurana og rekur þar janframt tjaldsvæði og “refugi” ásamt foreldrum sínum. Við vissum nú aldrei hvað þau hétu en kölluðum þau ávalt “mamman og pabbinn”. Aðstaðan í Siuranna var til fyrirmyndar, góð hreinlætis- og þvottaaðstaða (mamman tók “neimisegja” stundum úr vélinni), nettengdar tölvur, ódýr bjór og frábærar samlokur. Í rigningunni var síðan hægt að setjast á barinn og lesa klifurblöð og horfa á garpamyndir á flatskjánum. Toni og fjölskylda voru alveg frábær og fá bestu þakkir fyrir alla gestrisnina á meðan dvölinni stóð. Rétt hjá klifursvæðinu má finna bæinn Cornudella del Montsant og þar var hægt að komast í litlar matvörubúðir til að kaupa helstu nauðsynjar og þar var oft rökrætt innan hópsins um hvað teldist vera lífsnauðsynlegt í tjaldbúðunum. Í bænum má jafnframt komast í klifurbúðir til að kaupa skó, kalk og þess háttar á góðu verði.

Aðstaðan og klifrið í Siurana var sumsé súperflott en þá var einn risa faktor eftir og það var veðrið. Brá okkur heldur betur í brún þegar við vöknuðum einn morguninn í frosti og snjókomu. En við létum það nú ekki á okkur fá enda sannir Íslendingar sem vanir eru að klifra með sultardropa og kalda putta. Því var klifrað af kappi og gerði Robbi sér lítið fyrir og kláraði Anabolicu 8a eftir nokkrar tilraunir.

Allir voru að gera það gott á milli skúra og slá þau markmið sem sett höfðu verið fyrir ferðina. Við stöllurnar rauðpunktuðum 6b leiðina Tan san fot (27 m) í Esperó Primarvera sektornum. Löng og frábær leið sem lét okkur loks detta almennilega, ágætt til að hrista úr okkur skrekkinn.

Yfirleitt var miðað við að taka hvíldardag þriðja hvern dag en það riðlaðist oft vegna veðurs. Hvíldardagarnir voru oftast vel nýttir, einn daginn fórum við t.d og skoðuðum Montsant klifursvæðið. Þar var mjög fallegt um að lítast og bergið mjög sérstakt, einkennist af ávölum völubergsmyndunum. Þetta átti að vera stuttur skreppur að klettunum en lengdist í heljar dagsgöngu með klöngri og stemmingum þar til uppá brún var náð.

Aðra vikuna fór rigningin heldur betur að stríða okkur. Við erum að tala um að þessa páska 2007 var slegið úrkommumet á Spáni. Veðurspá fyrir næstu daga var slæm og við vorum svo sannarlega ekki komin til Spánar til að sitja á barnum hjá Toni. Nú voru góð ráð dýr. Tekin var sú ákvörðun að keyra eftir Spáni endilöngum og freista þess að fá sól í El Chorro.

Sól, sól skín á mig......

Við komum til El Chorro að miðnætti á þrettánda degi. Skelltum niður tjöldum og vöknuðum í sól og blíðu. Loksins fengu spjarirnar að fjúka. Aftur fóru fyrstu dagarnir í að læra á svæðið og klettana. Heyrðist oft úr horni; “þetta var nú ekki svona hjá Toni”. Vinsælustu og léttustu leiðirnar voru sumar hverjar með nokkuð slípuðum gripum og fleiri klifrarar voru þar miðað við í Siurana en sólin skein glatt svo við gátum ekki annað en brosað út að eyrum. Nokkuð var um að fjölskyldur og vinahópar skelltu sér í klifur um páskana og því greinilegt að á Spáni er litið á klifuríþróttina meira sem almenningsíþrótt en hér á Íslandi. Þegar nær dró páskahelginni fór tjaldstæðið að fyllast af Spánverjum með glaumi og gítarspili. Einn af eftirminnilegustu dögunum í El Chorro var þegar hópurinn fór til Cotos Medios og Makinodromo klifursektoranna. Til að komast þangað geta menn valið um að þræða stíg sem byggður var utan á klettavegg í nokkuð hundruð metra hæð (El Camino del rei). Stígurinn var byggður 1920 fyrir kónginn Alfonso XIII sem kom í heimsókn til El Chorro að skoða stífluna en lét víst lítið sjá sig á sjálfum stígnum. Í dag er stígurinn orðinn vel morkinn og eina sem stendur eftir á stöku stað er ryðgað járnið. Hinn möguleikinn var að stelast í gegnum nokkur lestargöng sem getur verið dýrt spaug. Ef lestarverðirnir ná manni þá getur það kostað allt að 500 evrum í sekt.

Spennó, spennó, völdum stíginn til að byrja með og þræddum hann þrautarlaust til enda og áttum góðan klifurdag. Við sem ekki enn erum ofurklifrarar eyddum deginum í slabbsektor dauðans (Cotos Medios). Okkur fannst nú lítið til hans koma til að byrja með en eftir á að hyggja reyndist þetta gott. Það að móast í slabbleiðum gerði það að verkum að litlu fótfesturnar hættu að vera litlar og við fórum að treysta því betur að smyrja fótunum á bergið. Á heimleiðinni stóð svo til að laumast göngin en eitthvað reyndist mönnum erfitt að laumast og voru allir komnir á harðasprett undir lokinn. Allt fór þetta vel og engin sekt hlaust af. Meðal okkar nýgræðinganna var einn af uppáhalds El Chorro sektorunum okkar, Los Albercones, sem var rétt við tjaldsvæðið (nálægð lestarteinanna skyggði reyndar á). Þar voru ótrúlega langar og skemmtilegar leiðir, t.d. Zulu Express 6a+ (32 m). Einnig var 6b+ leiðin Que leche que tengo í Suizo sektornum í miklu uppáhaldi hjá okkur en það var erfiðasta leiðin sem við leiddum, sannkölluð juggarapumpa. Það var því svo sannarlega enginn tilbúinn að yfirgefa paradísina þegar að brottför kom. En öllum góðum ævintýrum fylgir endir.

Það þarf því alls ekki að vera mikið reyndur klifrari til að fara til útlanda í klifurferð, þvert á móti. Þarna er hægt að komast í fjöldann allan af leiðum og allar erfiðleikagráður fyrir hendi. Mjög gaman að komast í yfir 30 m leiðir og virkilega nota alla línulengdina. Í alla staði frábær ferð og getum við óhikað mælt með þessum sportklifursvæðum á Spáni. Hér áður var Spánn í okkar huga = stuttbuxur og sólarvörn. En það hefur breyst og var eini mínus ferðarinnar að fá ekki sólina. Dálítið fúlt að koma heim með fullan brúsa af sólaráburði og ónotaða hlýraboli (við erum að tala um bleika hlýraboli....). Við munum pottþétt fara aftur í klifurferð erlendis, ÞETTA VAR SVO SJÚKLEGA GAMAN.

Grein skrifuð fyrir www.klifurhusid.is