Grafarfoss og Kókostréð

Skrifað af: Skarphéðinn Halldórsson Sunnudagur, 02. mars 2008 16:52

Þar sem sæmilegur frostakafli hafði leikið um landið í rúma viku og einmuna blíðu spáð á laugardeginum, ákváðum við brosmildi Þjóðverjinn Bernd að athuga með Glymsgilið aftur. Nokkrum vikum áður höfðum við gert feiknagóða ferð inneftir og hugðumst endurtaka þann góða leik. Því miður var talsvert meira í ánni en oft áður og borin von að komast innúr. Við urðum því að leita á önnur mið.

Þar sem við stóðum á gilbarminum og góndum á ánna kom sólin upp yfir Botnssúlum. Sólríkir dagar hafa verið af skornum skammti upp á síðkastið og satt að segja vorum við ekkert sérstaklega spenntir fyrir því að leita uppi skugga til að klifra í. Þess í stað var ákveðið að keyra fyrir Esjuna aftur og athuga með Grafarfossinn, sem er svo sannarlega sólarmegin í tilverunni.

Við stóðum undir Grafarfossi um eittleitið, sem er náttúrulega sauðska á degi sem þessum. Úr því sem komið var gátum við ekki farið að snúa við heldur reyndum að sjá út leið milli drjúpandi fossa og hrynjandi kerta. Ég hef einu sinni áður klifið Grafarfossinn og þá fannst mér ísinn glataður. Nú var hann miklu verri. Kertaður, vatnssósaður og yfirleitt bara skel utanaá beljandi vatnsflaumnum. Við höfðum okkur upp og gátum sólþurrkað okkur og draslið á toppnum.

Fyrir ofan fossinn sást grilla í nokkur gil og tvö þeirra geyma myndarleg ískerti. Öðrummegin er hið fornfræga Kókostré en ég kann ekki að nefna hitt. Þar sem það var enn sólbakað en Kókostréð við það að komast í skugga settum við stefnuna þangað. Þegar við komust efst í gilið fyrir neðan Kókostréð blasti það við okkur í allri sinni reisn, stæðilegt og stílhreint.

Viðmótsþýði Þjóðverjinn tók að sér leiðsluna upp neðri hlutann, gerði stans á neðri syllunni. Ísinn var vel meir eftir sólskin dagsins. Ágætt fyrir axir en slæmt fyrir mónó broddana. Ég tók svo efri hlutann upp á topp vinstra meginn í Trénu þar sem ísinn var frábær.

Við gengum niður í kvöldsólinni ánægðir með dagsverkið. Rúsínan í pulsuendanum var að finna reversóið mitt fyrir neðan Grafarfoss sem ég hafði misst. Steinninn í rúsínunni var svo að detta á reversóið þegar ég var að klofa yfir girðingu á leiðinni niður í bíl.