Villingadalur, fyrsta ísklifurferð vetrarins

Skrifað af: Róbert Halldórsson Þriðjudagur, 04. október 2005 21:45

Fyrsta ísklifurferð vetrarins var að þessu sinni farin 1. okt. Þetta er óvenju snemmt. Algengt hefur verið undanfarin ár að ís sé fyrst klifinn upp úr miðjum október. Við skulum vona að þetta sé til marks um kaldan og góðan vetur en sé ekki frostið á undan þíðunni.

Laugardaginn 1 október ákváðum við Ágúst að skella okkur í ísklifur upp í Eilífsdal. Við lögðum í hann kl.0900 og vað veðrið hreint frábært. Þegar við komum uppeftir þá lögðum við bílnum hjá bóndabænum og gengum af stað. Eftir dálitla stund kom dalurinn í ljós, okkur til mikillar gremju, því engann ís var að sjá. Sem betur fer hafði Ági tekið með sér kíki og í ljós kom við nánari athugum að Einfarinn var íslaus, Tjalsúlurnar mjög kertaðar og nokkrar regnhlífar efst í Þilinu. Þetta var allt og sumt.

Það þýddi ekkert að gefast upp og í bjartsýniskasti hlupum við upp í bíl og brunuðum í átt að Múlafjalli. Út um bílgluggan litum við inn Flugugil þar sem ekki svo mikið sem klaka örðu var að sjá svo við héldum för okkar áfram. Þegar við komum að Múlafjalli gátum við með ágætis slumpi og grunnskólareiknigi áætlað að um einn fermeter af ís var í fjallinu (kom svo sem ekkert á óvart) svo klifur þar var lítið inni í myndinni. Fyrst við vorum komnir svona langt val alveg eins gott að fara aðeins lengra og kíkja á Villingadal, en eins og vonandi allir ísklifrarar vita þá getur maður orðið eylítið desperat þegar maður hefur ekki komist í klifur lengi.

Þegar komið var upp geldingadragann og dalurinn blasti við var ekki um annað að ræða en að skella sér upp eftir, eftir að hafa séð nokkur grýlukerti í kíkinum. Labbið inn dalinn var endalasut og ætluðum við aldrei að verða komnir upp eftir. Flottustu og bröttustu leiðirnar inn í gilinu voru ekki í aðstæðum sökum bleytu og hve ísinn var þunnur. Þetta leit út eins og skel sem ég veit ekki hvernig hékk á klettinum. Við völdum okkur línu lengst til hægri sem leit út fyrir að vera þægileg. Hún var samt mjög þunn og mixuð á köflum. Ágúst tók að sér fyrstu spönnina og rauk af stað. Veðrið var farið að sega til sín. Það var skíta kuldi, rok og ekkert hægt að horfa upp fyrir sig því fjúkið var svo mikið.

Loksins, þegar um einn metri var eftir af línunni stoppað Ági, setti upp akkeri og byrjaði að tosa mig upp. Ég rauk af stað og byrjaði að berja ísinn, (og það sem var ekki ís), stoppaði stutt hjá Ága og dembdi mér svo í seinni spönnina. Eftir gífurlega tímafrekt föndur, hliðranir og balett á afar vafasömum náði ég að setja sling utan um feitt grílukerti, sem var eina góða tryggingin í spönninni. Leiðin lá svo upp kertið og upp klettahaft sem endaði svo uppi á topp. Ági kom að vörmu spori á eftir mér og var svo þungt að taka inn að ég þurfti að setja dobblun á línuna til að létta fyrir. Við vorum við það að fjúka niður sömu leið og við komum upp því rokið var orðið svo mikið, en sem betur fer fukum við örugga leið niður, og alla leið niður í bíl þar sem kyndingin var sett í botn.