Mont Blanc 2005
Skrifað af: Guðmundur Freyr Jónsson Fimmtudagur, 18. ágúst 2005 00:25
Ég ásamt 6 öðrum íslendingum lögðum í Mont Blanc (4807m) 2. júní.
Þetta tók nokkra daga, fyrst í aðlögun og síðan ferðin á toppinn.
Þetta var mjög skemmtileg en krefjandi ferð hjá okkur, það voru mjög fáir á fjallinu, enda er
seasonið ekki byrjað svona snemma (byrjar um mijðan júní).
Við fórum upp Traversuna (frá Cosmiques Hut upp Tacul skriðjökulin, fórum þaðan alveg uppá Mt. Maudit (4465m)
og yfir hann og upp Mont Blanc (4807m) ).
Niður fórum við "Grand Moulet" sem er hinumegin niður (að hluta til sama leið og Gouter)
skrifa kannski smá ferðasögu þegar ég má vera að...
UPDATE:
Ég skrifaði smá sögu til að henda hingað inn fyrst þetta kom nú á forsíðuna..
Við lögðum af stað frá Íslandi 2. júní til Zurich, gistum þar eina nótt og tókum þaðan
bílaleigubíl til Chamonix og fórum strax upp í fjall.
Fyrsta nóttin okkar á fjallinu var mjög eftirminnileg, en það var lítið sofið vegna mikils
þrumuveðurs.
Dagin eftir hafði snjóað allsvoldið um nóttina, rafmagnið hafði farið af skálanum, ásamt
vatninu. Það sem þessu fylgir er það að það er ekkert ljós í skálanum OG EKKI SÉRLEGA GÓÐ
LYKT Á KLÓINU, þar sem ekki er hægt að sturta niður vatnslaust.. hehe en klósettinu var lokað
næstum alveg strax. Það leysti þó bara lyktarvandann, en það sást á snjónum fyrir framan skálann.. og við erum bæði að tala um nr.1 og 2..
Þennan dag byrjuðum við á að fara í smá morgun-göngutúr til að hressa okkur aðeins við,
gengum rétt útfyrir skálan, að Midi-klettinum, skoðuðum okkur aðeins um og tókum nokkrar
myndir. Eftir mat skelltum við okkur í smá fjallgöngu, við lögðum af stað um hádegisbil upp
Tacul. Það var frekar djúpur snjór allsstaðar, við þurftum sumstaðar að vaða hann alveg
uppfyrir hné og það tók verulega á (sérstaklega fyrir þann sem var fresmtur, en við skiptumst
aðeins á). Við komumst 3 uppá topp Tacul, en við skiptum liði og sendum nokkra niður aftur
vegna lélegra skómála hjá einum okkar. Við 3 sem fórum þarna upp kláruðum okkur gjörsamlega á
þessu, enda er ekki sniðugt að vera vaðandi hnédjúpann snjó upp snarbrattann skriðjökul í um
4000 metra hæð, fyrir utan snjóflóðahættuna.
En þegar við komum niður um kvöldið ákváðum við að fara niður til Chamonix í 2 daga hvíld.
Veðurspáin var líka ekki mjög góð fyrir þessa daga þannig að þetta passaði allt nokkuð vel.
Við smelltum okkur niður og slöppuðum aðeins af og skoðuðum okkur um í dalnum ásamt öllum
klifurverslununum þarna!
Eftir hvíldina fórum við aftur uppí Cosmiques skálann, gistum eina nótt.. eða lögðum okkur í
smá stund, þar sem við þurftum að vakna rétt eftir minætti til að leggja af stað. Við lögðum
af stað í koniðamirkri upp Tacul jökulinn með ennisljósin í gangi. Þegar við vorum að koma
uppá tacul var farið að bita aðeins til, og síðan sáum við flotta sólarupprás í miðri Mont
Maudit brekkunni. (mynd á internet.is/gummistori).
Það var miklu auðveldara að ganga þennan dag heldur en síðast þegar allur snjórinn var. Hann
var allur orðinn siginn núna eða skafið í burtu, þannig að það var smá snjóskán, og síðan
bara harðfenni undir.
Mont Maudit brekkan var brattasti hluti leiðarinnar, en við fórum alveg uppá topp þess tinds.
Hefðum getað sloppið með að fara mun neðar, en við kláruðum þetta bara eins og sannir
íslendingar.
Þegar við komum yfir Mt. Maudit, var svoldill halli niðurávið, og svo blasti bara sjálfur
Mont Blanc tindurinn við. Mjög hár og mjög aflíðandi (ekkert mjög brattur).
Þessi síðasti spölur uppá topp var rosalega erfiður, maður var auðvitað löngu orðinn þreyttur
og allt það, en maður tók þetta bara á þrjóskunni.. Maður var kominn þangað til að klífa
þetta fjall og þá klárar maður það líka!
Þetta tók allt sinn tíma, því maður er á algjöri hæg-feti þegar maður er kominn svona hátt,
bara eitt skref í einu og það mjög lítil skref.
Svo eftir allt þetta labb blasti tindurinn sjálfur bara alltíeinu við. Tilfinningin var
ólýsanleg, alltíeinu varð maður mjög orkumikill, fann ekki fyrir neinni þreytu né kulda,
renndi frá úlpunni, tók fullt af myndum og óskaði öllum til hamingju með árangurinn.
Síðan lögðum við af stað niður, en við fórum aðra leið sem heitir Grand Moulet. Þá gengur
maður hinumegin niður m.v. þar sem við komum upp. Það eru 2 "aðalleiðir" þarna upp en það eru
Grand Moulet og Gouter "the classical route". Gangan var miklu einfaldari þessa leið, þetta
var bara beinn göngustígur, niður hrygg að Dome du Gouter. Við hvíldum okkur í smá stund í
neyðarskýli, og vorum að spá í að gista þar yfir nóttina því klukkan var orðin 18, og ekki
nema 4 tímar í myrkur og ennþá alveg 1000 hæðarmetrar niður að Grand Moulet skálanum.
Við ákváðum þó að andskotast af stað niður að skálanum, því það var skítakuldi í
neyðarskýlinu, og hvorki teppi né dýnur fyrir alla. Við héldum að það væri nú ekki nema um
klukkustundar ganga niður að þeim skála, en það reyndist vera aðeins lengra, eða um 4 tímar.
Og við gengum meiraaðsegja mjög hratt. Lentum í myrkri síðasta spölinn og vorum meiraaðsegja
í vandræðum með að finna skálann...
Við komum inní skálann og fengum heita súpu og brauð, og ég held að heit súpa og brauð hafi
aldrei verið eins gott og akkúrat þarna við þessar aðstæður. Búnir að ganga í 22 tíma og
frekar þreyttir.
Það voru flestir sofnaðir áður en þeir snertu koddann í skálanum þetta kvöld, og vöknuðum við
ferskir og góðir dagin eftir og fengum okkur morgunmat og gengum síðan niður.
Veðrið var ekkert sérlega gott þarna uppi, mig minnir að það hafi verið um 20m/s og um -10°c.
Það fór einn hópur fyrir utan okkur á tindinn þennan dag og einn "sólóari", og vorum við
næstum ekkert varir við þá, sáum þá bara í fjarska.
Fleiri myndir er hægt að sjá á fjallasíðunni minni: www.internet.is/gummistori
