Ísfossafönn

 

Ég held að það hafi verið vegna þess að Gummi klifrar ekki í Kjósarskörðunum sem við keyrðum áfram eftir Mosfellsheiðinni í áttina að Þingvöllum. Öxarárfoss strákar, en hann er bara 5 metra hár!

Svona mald í móinn gekk ekkert á móti ljósmyndaranum, hans svör voru bara á þessa leið ,,það þarf ekkert að vera hátt til að lúkka” og

,, I´ll make you famous.”

Þannig varð úr að við vorum mættir á bílastæði á Þingvöllum með ísklifurbúnað sem hefði dugað okkur til að klífa, tjah, allavega Öxarárfossinn nokkuð margfaldann.

Haukur Grönli fékk að byrja og þegar hann var hálfnaður upp (eða rétt lagður af stað) fór hann að spyrja mig hvort ég hefði einhverntímann heyrt af einhverjum klifurferðum í þessum fossi. Hann var greinilega kominn heim til sín í huganum að pósta inn á ísalpvefinn um fyrstu ferðina upp fossinn.

Öxarárfoss fékk uppáferðir á þremur mismunandi stöðum þennan daginn, allir fengu að velja sér eina línu. En þó að fossinn sé ekki hærri en þetta átta til tíu metrar, varð úr þessu hinn prýðilegasti dagur og grínlaust þá er hægt að mæla með þessu fyrir þá sem vilja fá smá æfingu eða sýna öðrum hvað þeir eru klárir að príla. Aðgengi er í það minnsta með besta móti en án þess að hafa tekið tímann á göngunni frá bílastæði að fossi þá ætla ég að leyfa mér að giska á þrjár mínútur.

Hvað um það, í ísklifri er það við hæfi að taka með sér heita drykki til að sötra í kaffi- og nestispásum. Að ferðast með þessum mönnum er ágætis ávísun koffínskjálfta enda aldrei stansað öðruvísi en að kolsvartur hitabrúsinn sé dreginn upp. Í einni kaffipásunni þennan fallega dag á Þingvöllum minnist Gummi á það að hann dauðlangi til að mynda klifrara í næturklifri í Grafarfossinum, svona svipað eins og forsíða ársritsins var hérna um árið.

Jæja já þú segir nokkuð, og hvenær viltu fara í þetta?

Bara einhverntímann þegar aðstæður eru réttar. Heiðskírt, stillt, stjörnur og tunglsljós... bara í svona veðri eins og á vera annaðkvöld.

Haukur fær frí úr afmælisfögnuði skilningsríks tengdaföðurs

Klukkan er 19:30 og við tínumst inn í íbúð Hauks Grönli í Mosfellsbæ. Hann er einn heima ásamt rófubrotnum ketti, hinir fjölskyldumeðlimirnir eru í veislu.

Viljiði kaffi?

Mættir eru Atli Þór, Freyr Ingi og Gummi T. ásamt ábúanda.

Við förum yfir planið, sem er ekki beisið, við förum upp og Gummi umkringir pleisið.

Á leiðinni uppeftir sýnir hitamælirinn í bílnum -12°C.

Ég tek fyrstu spönnina í Orginalnum. Lagður af stað og fljótlega eykst brattinn. Bíddu, var þetta alltaf svona bratt? Er myrkrið eitthvað að fokka í mér? Af hverju þetta stress? Einhversstaðar las ég að í næturklifri væri best að vera með lélegt höfuðljós því þá sér maður ekki hvað er langt niður. Muna það næst!

Úr sortanum heyrist: Freysi! Stendurðu vel? Nennirðu að standa alveg grafkyrr í smástund?!

Smástund er ekki það sama hjá ísklifrara og ljósmyndara sem er að taka á tíma. Úff!

Geri stans og tryggi þá félaga upp til mín. Stansinn er blautur þrátt fyrir frostið. Set hettuna á hausinn sem hægt og rólega frýs utan um hjálminn. Makalaust flott að fylgjast með tveimur ljóstýrum mjaka sér upp og inn í stansinn. Á hina höndina horfir maður svo á ljósmengun Reykjavíkurborgar lýsa upp skýin. Þau eru bleik og það er algert logn hérna inni í þröngu gilinu.

Báðir komnir upp og Atli hjólar af stað í seinni spönnina, innan skamms er hann kominn úr augsýn. Hann stoppar og kallar en við heyrum ekki hvað hann er að segja. Gummi sem er á hinum bakkanum segir að hann hafi bara misst af sér broddan en sé að laga það. Skömmu seinna líður spottinn upp á við, strekkist og svo leggjum við í hann.

Gummi tekur svo af okkur hópmynd fyrir ofan fossinn, svona eins og þarf að gera þegar maður gerir eitthvað sniðugt.