Toppadagur á Cho Oyu

Skrifað af: Helgi Borg Fimmtudagur, 24. apríl 2003 10:22

Anna Svavarsdóttir lýsir toppadeginum á Cho Oyu. Einnig er hér að finna fréttirnar eins og þær bárust af leiðangri Önnu á Cho Oyu og Shisapangma.

Toppdagurinn eða sólarhringurinn, er trúlega það eftirminnilegast sem að ég hef gert. Við Tshering komum i þriðju búðir um tvö leitið þann 15. maí. Í næsta tjaldi við mig var lík ástralska lögreglumannsins. Tshering var búinn ad reyna að halda þessari staðreynd leyndri fyrir mér, það gekk ekki, ég skil allt of mikið i Nepölsku til að það sé hægt. Við eyddum deginum í að bræða snjó og drekka vatn. Það var hryllilega hvasst og við vorum að velta fyrir okkur hvort við ættum að láta slag standa eða ekki. Það var spáð 18 m/s. Ég reyndi að vera svöl og sagði að þetta væri nú bara gola, en hvassviðri á 8000 m fjalli er ekkert grín, getur verið uppskrift að kali. Við fórum af stað uppúr miðnætti, við þorðum ekki annað það átti nefnilega að hvessa með morgninum og þegar liði á daginn.

Ferdin upp gekk vel, ég var með súrefni enda ekkert vit i öðru þegar er svona mikil kæling. Það voru fjórir aðrir i þriðju búðum, þeir hættu allir við, þeim fannst of hvasst. Ég gat ekki annað en hlegið að sjálfri mér þegar við fórum upp Yellow bend, þarna var ég í klettaklifri í annað skiptið á æfinni og það með mannbrodda i 7600 metra hæð, klukkan tvö að nóttu í tungsljósi. Það gekk ágætlega. Af því að við vorum ein á fjallinu gekk ferðin upp mjög vel, engar umferðartafir eða annað fólk að setja af stað grjót.

Ég verð að viðurkenna að ég setti allt í botn á leiðinni upp, gleymdi að maður þarf að fara niður aftur. Við komum á tindinn rétt fyrir átta. Það var alveg heiðskírt og guð minn góður þvílíkt útsýni, og Everest bara 600 m fyrir ofan. Hann er samt risastór. Myndataka og svo niður, ég var nú svo djörf að rífa af mér hanskana og skipta um filmu með berum höndum í rokinu. Ég hitti mann niðri í Base camp sem gerði það sama, það er ekki vitað hvort hann haldi fingrunum. Þetta er munurinn að vera á súrefni það heldur á manni hita. Ferðin niður gekk hægt en örugglega. Mig langaði mest til ad leggja mig einhversstaðar en það má ekki, það er ekki víst að maður vakni. Við komum niður i þriðju búðir langt gengin i ellefu. Við þurftum að taka saman þar, og svo héldum við niður í aðrar búðir. Við vorum komin þangað um fjögur fimm, ég man það ekki alveg. Ég hellti bara í mig vatni og skreið i poka.

28. maí :: tölvupóstur frá Önnu

Var að skoða vefinn, mikið hafið þið Dóra staðið ykkur vel á meðan ég var að rölta upp brekkuna. Ég er núna á klassa hóteli með heitu vatni og öllu. Já maður splæsir á sig þessa dagana. Alla vega verður haldið upp á afmælið hérna og svo þarf ég víst að koma mér heim til að klífa skuldafjallið. Eg get lofad þér því að það verður erfiðara. Annars væri freistandi að láta sig bara hverfa, vera eilífðar raftgæd i Nepal. En verður maður ekki ad vera ábyrgur. Everest hefur verið nefndur við mig, en hann er ekkert ad fara i bráð. Það er ansi margt sem að ég þarf að gera fyrst. Kannski læra ad klifra og svo þarf ég að taka sveinspróf.
Allavega takk fyrir mig þú hefur staðið þig eins og hetja.
Kveðja
Anna Panna Nepal

25. maí :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Shisapangma fær að vera í friði fyrir íslenskum átroðningi, í bili. Þetta voru aðal fréttirnar frá Önnu þegar hún hringdi í mig nú áðan. Hópurinn hefur ákveðið að snúa aftur til Kathmandu og liggja þar nokkrar ástæður að baki, m.a. eru snjóalög í fjallinu mjög slæm og engin hópur hefur komist upp þetta misserið. Veðurhæð hefur verið mikil og þau hafa lent í miklum erfiðleikum með að láta tjöldin tolla á sínum stað. Einnig hafa þau lent í björgunar störfum fyrir aðra hópa þar sem að neyðarsúrefnið kláraðist og síðast en ekki síst eru þau öll 5 orðin dauðþreytt.

Anna sat í grunnbúðum og beið eftir jakuxafarinu til byggða. Það getur tekið þau nokkra daga en þau ná allavega Everest fögnuðinum í K-town nú um mánaðarmótin.

Næstu fréttir ættu að koma frá Önnu sjálfri fljótlega eftir að hún kemst í eletroískt samband við umheimin.

21. maí :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Anna hringdi núna áðan. Þá nýkomin í ABC (advanced base camp) búðir á Shisapangma í um 6000 m hæð eftir langt og strangt ferðalag með afgömlum rússneskum herjeppum og ungum og sprækum jakuxum. Þar á að hvíla í 2 daga og halda á fjallið á föstudag, þau búast við að uppgangan taki um 4-5 daga. Samkvæmt því myndu þau toppa 27 -28 maí. Shisapangma hefur 3 tinda, margir fara bara á svokallaðan "lookout" tind, í þetta sinn á að reyna við hæðsta tindinn og ef þau komast verða það fyrstu Ástralarnir til að komast þangað og Anna verður fyrsti Íslendingurinn til að komast á einhvern af þessum 3 toppum.

Allur hópurinn er við góða heilsu þó svo að þreyta sé vissulega farin að hrjá þau. Þess vegna á bara að gera eina tilraun á Shisapangma, frekar heldur en að reyna aftur þá ennþá þreyttari. Fjöllin, þau fara víst ekki. En áætlað er að koma til Kathmandu 3 -4 júní.

Anna sagði að tilfinninginn að standa á toppi Cho Oyu hefi verið engri lík. Það tók þau Tshering 7 1/2 tíma að fara frá 3ju búðum á toppinn og 8 1/2 tíma frá toppnum niður í 2ar búðir með smá tiltektarstoppi í 3ju búðum. Enda segir Anna aldrei hafa verið jafn þreytt og þegar hún valt ofaná svefnpokan það síðdegi.

16. maí :: skilaboð frá Dóru Svavarsdóttur

Anna komst á topp Cho Oyu í nótt og er nú stödd í öðrum búðum. Gert er ráð fyrir að hún komi niður í fyrstu búðir (advanced base camp) í nótt, og þar með í símasamband. Anna setti þar með hæðarmet íslenskra kvenna, Cho Oyu er 8201m hátt.

15. maí :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Rob einn af félögum hennar Önnu hringdi í dag 15. maí. Þá var hann nýbúinn að heyra frá hinum helmingi leiðangursins þ.m.t. Önnu sem voru stödd í 3. búðum sem eru um 500 m frá tindinum. Þar átti að hvíla sig og gera tilraun til að ná tindinum núna í nótt eða um kl 10 árdegis að Tíbeskum tíma 16. maí. Þetta hefur gengið mjög vel fram að þessu og allt á áætlun. Því miður er spáð frekar mikilli veðurhæð svo kannski ná þau ekki alla leið en það á að reyna.

Ég fékk líka póst frá Steve sem loksins eftir mikið þref komst alla leiðina heim til sín í Adelaide í Ástralíu þar sem læknar sem venjulega fást við snákabit fá að krukkast í löppunum á honum. En þetta lítur betur út en fyrst var haldið.

12. maí :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Anna var að hringja, leiðangurinn gengur eins og í sögu, þ.e. það koma alltaf upp einhver vandamál. Í búðum 2 á Cho Oyo sem eru í 7100 metra hæð, fékk Pete einn leiðangursmanna vatnssöfnun í lungun. Hann var látin síga niður af fjallinu og Anna fylgdi honum eftir niður í búðir ABC þar sem hún var með uppgang. Þau hafa núna náð að jafn sig og Anna reynir aftur við fjallið á næstu dögum. Þau sem fara á fjallið verða í talstöðvarsambandi við ABC búðir og verður haft samband við mig þegar þau toppa.

Ég veit hún er hress, því hún spurði hverning Formúlan hefði farið áður en hún spurði um kosningarnar.

Steve Jansen, Ástralinn sem kól á fótum, er fastur í Kathmandu. Tryggingafélagið er með einhvert vesen og vill ekki greiða fyrir flugið hans heim. Hann er komin með fjölþjóðlegt lögfræðingalið í málið. Það jákvæða er að hann dvelur á eina 5 stjörnu hótelinu þar í borg. Fæturnir á honum eru eitthvað að skána, búið að ráða niðurlögum á ígerðum og bólgur að minka.

Svo núna er bara að krossleggja fingur.

6. maí :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Í dag barst hið langþráða samtal frá Önnu og er þetta það fyrsta sem heyrist frá henni síðan fyrir páska. Neglurnar á okkur í fjölskyldunni eru því talsvert styttri heldur en áður. En engar fréttir eru góðar fréttir. Núna er hinsvegar nöglunum borgið í bili.

Anna er stödd í 5600 m hæð í ABC base camp Cho Oyo. Sambandsleysi hefur eitthvað verið að stríða þeim. Núna 8. maí er áætlað að halda á sjálfan Cho Oyo, toppnum á að vera náð 13.-15. maí. Þau ná að sleppa við mest allt búðaráp þar sem að aðlögunin var tekin á Labchi Kang. Anna lenti í klóm hæðarveiki í 6400 m og beið það af sér meðan aðrir leiðangursmenn héldu í átt að tindinum. Hvort allir hinir náðu veit ég ekki ennþá. Hitt er ljóst að Anna náði sér og er nú við hesta heilsu og til í slaginn. Það sama er ekki hægt að segja um vin hennar Steve Jansen, sem kom henni einmitt í samband við þennan leiðangur, hann kól illa á fótum og fór hann strax heim til Ástralíu um leið og komið var af Labchi. Ekki er ljóst hvort hann fái að halda öllum tánum.

Hæðarmet kvenna hefur því ekki enn verið slegið en vonadi ræður Anna bót á því.

20. apríl :: tölvupóstur frá Dóru Svavarsdóttur

Ég fékk hringingu frá systur minn Önnu í nótt. Þá var hún stödd í grunnbúðum að halda af stað á Labchi Kang. Hún sagði að leiðangurinn væri aðeins á undan áætlun og aðstæður allar litu vel út. Áætlað er að koma aftur í grunnbúðir 2. maí. Þau verða sambandslaus á fjallinu og er því ekki von á neinum fréttum fyrr en í grunnbúðir er komið.

15. apríl :: tölvupóstur frá Önnu

Ég er i Lhasa núna en við höldum af stað á morgun samkvæmt áætlun. Maður er handónýtur að fara svona beint i 3600 m. Ónothæfur með öllu en þá er bara að taka þessu rólega og fara á Kínverskt kaffihús og gera ekki neitt.
Kveðjur á klakann
Anna

11. apríl :: tölvupóstur frá Önnu

Ég fer til Lhasa a morgun og vid verðum þar i fjóra daga. Ég hef eytt þessum dögum i K-town við að hafa upp á dótinu mínu og viti menn þad hafðist allt saman. Annars er þetta bara eins og að koma heim. Óskup notalegt.
Bestu kveðjur
Anna