Þetta var ekkert rosalega flókið. Ég steig útúr síðasta prófinu kl.16:30, upp í blöðrujeppa, greip rakkinn, eitthvað að éta og svo var brunað af stað. Með í för voru Siggi, Gunni og Marianne. Förinni var heitið Þjórsárdal við Háafoss.
Bílferðin gekk vel, ekkert rosalegt vandamál að rata en gps og kortagrunnur á tölvu skilaði okkur fyrir rest á "bílastæðið" við Háafoss. Okkur flaug í hug að ekki væri ísarða í dalnum svo við tókum nettan göngutúr niður í gilið....og okkur til mikillar ánægju var fullt af ís og voru leiðirnar Botnýja WI3, Granni WI4 og Þráin WI5+ í dúndur aðstæðum. Við tjölduðum og lögðumst svo undir feld upp úr 01:00
Íljósi þess að dagurinn er afskaplega stuttur var ákveðið að eiga nóg inni og taka daginn snemma. Við vöknuðum því kl 07:00, átum og töltum svo að stað vopnaðir höfuðljósum og ísöxum. Ennþá var niðamyrkur þegar við komum upp að Botnýju. Við vildum nú ekkert vera að spreða tíma svo við bundum okkur í sitt hvorn endann og fórum þetta á hlaupandi tryggingum þessa 150m sem leiðin var. 60mín síðar föðmuðumst við uppi á brún alsælir með þessa frábæru leið.
Heitir og góðir með pumpaða kálfa ákváðum við að tjekka á the real deal.
Við röltum því aftur niður í gilið og enduðum undir Þráinni. Eins og stundum þá fór maður að spyrja sig af hverju í ósköpunum maður væri á annað borð að stunda þetta sport. Leiðin var flott....en sjitt. Krækiber í helvíti ætti vel við. En, maður lætur nú ekki skynsemina ráða á hverjum degi svo ég batt mig í línurnar, skilidi bakþankana eftir ofan í bakpoka og réðst á kvikindið. Þetta var nú ekkert rosalega erfitt til að byrja með (fyrstu 20m) en skjótt skipast veður í lofti. Skyndilega var allt orðið fullt af risasvepppum með yfirhangi á milli þeirra. Allt hafðist þetta nú á endanum og eftir að hafa lagt það á mig að bora inn 8 skrúfum fann ég mig á þessari fínu syllu þar sem ég ákvað að gera stans. Ég tók innn slakann af línunni og mér til mikillar furðu voru ekki nema örfáir metrar eftir. Þessi spönn reiknaðist semsag sem uþb. 60m.
Siggi var snöggur að elta og lét vel af klifrinu, enda klifur í hæsta gæðaflokki. Hann kaus að taka seinni spönnina sem lúkkaði bara nokkuð vel. Byrjaði þægilega, fór svo út í yfirhangandi ís með ballethreyfingum á milli RISA grýlukerta sem ekki mátti anda á eða tryggjarinn yrði klofinn í herðar niður, hann hefði þá kanski óskað sér að hafa ekki skilið skynsemina eftir ofaní bakpoka.
ÍÍÍÍÍSSSS ! Heyrist öskrað. Það fyrsta sem fór í gegnum hugann á mér var að fela mig undir hjálminum mínum. Ég sagði við sjálfan mig "ég er punktmassi, ég er punktmassi" og hoppaði svo inn í lítinn helli. Það dugði ekki til og ég fann nístandi sársauka í bakinu. Ég hafði fengið stórt klakastykki úr um 20m hæð beint í herðablaðið. Ég skall í jörðina hálf lamaður og óhljóðin heyrðust yfir í næstu leið hinu megin í gilinu. Ég var smá stund að jafna mig og ná andanum aftur.
Siggi hélt ótrauður áfram og eftir allan ballettinn endaði hann í um 10m lóðréttu hafti sem leiddi upp á brún.
Ég heyrði sigurhróp að ofan, og fljótlega var tosað í mig og ég lagði af stað. Allt hafðist þetta nú á endanum og þegar ég kom upp á brún langaði mig að fara grenja...ég hef aldrei á æfinni fengið jafn mikð naglakul.
Eftir að hafa knúsast um stund vorum við sáttir við lífið og tilveruna. Þegar sýran var horfin úr framhandleggjunum, tilfinningin komin í kálfana aftur náði greddan yfirhöndinni.
Við gengum enn eina ferðina niður gilið og stilltum okkur upp fyrir neðan Granna. Við náðum að klifra hann í birtu en aðeins farið að rökkva uppi á brún. Þarna vorum við virkilega sáttir við daginn, tókum tjöldin niður og blöðrubíluðumst í bæinn.
Botnýja, var mjög skemmtileg og einskonar ferðalag.
Granni, töff leið með exposed lokahafti þar sem áinn beljast niður nokkrum metrum frá þér.
Þráin, tja hvað get ég sagt...allavega ekki gefins.
Myndir væntanlega.
robbi
